Fakir çobanın sürüsüne hastalik girmis, koyunlar, kuzular telef oluyor, koşmuş, nefesi kuvvetli bir hocaya. Hocaefendi,

-”Her koyun oldukten sonra iki rekat namaz kil!” demis. Çoban namaza başlamış ama, nafile, koyunlar, kuzular şapır şapır gidiyor. Elde son bir kuzu kalınca, çoban namazı kesmiş, kara kara düşünüyormuş, kuzu da oynaşırken yoğurt bakracını devirmesin mi?

-”Bana bak!” demşs:

-”Şimdi iki rekat da sana kılar, gönderirim ha! Otur oturduğun yerde!”

Hoca eşeğine binmiş.Alımlı, çalımlı dolaşıyormuş.Tam bir köylüsünün yanından geçiyormuş ki.Dengesini kaybedip düşmüş.Adam başlamış gülmeye.Çalımı bozulan Hoca fena öfkelenmiş.Ne gülersin be adam diye bağırmış.Düşmesem de inecektim zaten.

Hocanın kızı müthiş bir gümbürtü duyup seslenir:- Baba, bu ses nedir ?- Hiç kızım hiç, kavuk merdivenden yuvarlandı da.- A! baba, kavuktan bu kadar çok ses çıkar mı?- Çıkar kızım çıkar.Altında ben olursam çıkar.

Hocanin iki karısı varmış.
Bir gün ‘en çok hangimizi seviyorsun’ diye sorarlar hoca söylemek istemez.

Yeni karisi:
-ikimizde göle düssek,önce hangimizi kurtarirdin? demis.

Hoca eski eşine, ’sen biraz yüzme biliyordun degil mi? der.

Nasreddin Hoca daha önce hiç uğramadigi bir köyden geçiyormus.Bir köylü yanina yaklasmis : - Efendi, bugün günlerden ne?
Hoca, yorgunlugun etkisiyle hangi gün oldugunu bir türlü hatirlayamayinca :
- Bu köyün yabancisiyim, demis. Buranin günlerini bilmem..

Dilenci: “Hocam Allah rızası için az bir sadaka verir misin ?” Hoca: “Az vermek şanımdan değildir.”
Dilenci: “O halde çok verin.”
Hoca: “O da senin şanından değildir.”