Bimde Eski Sevgilisine Rastlayan Adam

Bim’e doğru yola çıktım. zaten iki adım ötesi bim. annemin
terliklerini giyip çıkayım lan dedim, kim iki saat şimdi bağcık
bağlayacak. ama olgun bir erkek insanda eğreti duran şeylerin başında
anne terliği geliyormuş canlar, ben bunu anladım.

bim her zamanki gibi sakindi. klima çalışıyor ama soğutmuyordu. nasıl
bir klima lan bu diyerek incelemeye başladım. ama görevli beni balici
sandı, çünkü ayaklarımda da acayip terlikler altımda çamaşır suyu
sıçrayıp da rengi atmış bir pijamayla pek de güzel bir gaspçı havası
veriyordum.

“abi bu klima üflemiyor galiba” dedim. ama cevap vermedi, işine döndü.

tam arkamı dönüp gidecekken tanıdık bir ses duydum. pek bir tanıdık.
sanki bir zamanlar kulağıma “aşkım” ,”seni seviyorum” diyen bir ses.
yavaşça arkamı döndüm. Evet, eski sevgilimdi bu. bir zamanlar sevdiğim
kadındı. bir zamanlar elele tutuşarak mal gibi gezdiğimiz kadın.
şimdi nişanlısıyla bim’e gelmiş alışveriş yapıyordu. bir zamanlar
aşık olduğum kadındı bu.

evet bir zamanlar uğruna canımı verebileceğim kadındı bu.
ben şaşkınlıktan elimdekileri yere düşürünce bunlar birden irkildi ve
hemen arkasını döndü. ben, beni görmesinler diye hızlıca aşağıya
eğildim ama
lanet olası bim’de raf diye bir şey yok ki. tansaş olsa arkadaki adam
seni göremez ama raf yerine kolilerde ürün sergileyen bim sayesinde
saklanamadım.

peki size sorarım. siz arkanızı döndüğünüzde, devekuşu gibi saklandığını
sanan ama ayağında ufak numara anne terlikleriyle çömelmiş ve
kaide-i muhteremi gözüken bir adam görseniz ne yaparsanız işte onlar da öyle
yaptılar. bastılar kahkahayı. yavaş ve gururum yıkılmışça ayağa kalktım.

gözlerine baktım. bana baktı, mahzun bir bakış görmek isterdim ama alay
ediyordu resmen. ayaklarıma bakıyordu. anne terliği giymiş,
parmakları ucundan çıkmış bir ayak. buydum işte. sen bu adamla bir
zamanlar çıkmıştın. şimdiki sevgilin çok iyi giyinmiş ama bir bak bakayım
ona. bim’de bu şıklık? sence de biraz samimiyetsiz değil mi? ben en azından
yakışıyorum buraya. içimden geldiği gibiyim.

böyle düşündüm ama sonra hadi beeaa dedim. adam kapmış kızı, ben de
lavuk gibi pijama terlikle geziyorum. kim naapsın lan beni. “nasılsın
görüşmeyeli?” dedim. “iyiyim” dedi. “ne güzel” dedim. “hıhı” dedi.
gittikçe gerginleşiyordu ortam. yeni sevgilisi kıllandı mı acaba diye
baktım ama “nasıl olsa bu kamilden bir zarar gelmez” düşüncesi hasıl olduğundan
zerre umrunda değildim herifin. adam en ucuz kangal sucuğu seçmekle meşguldu.

“niye böyle olduk biz?” der gibi baktım. “ne diyorsun?” der gibi
baktı bana. “niye böyle olduk diyorum?” der gibi tekrar baktım. “ne
diyorsun anlamıyorum” der gibi tekrar baktı bana. “neyse salla”
der gibi baktım. salladı alışverişe devam etti. bir güle güle
demeden.

gözyaşlarımı saklayarak elimden düşürdüklerimi aldım ve kasaya gittim.
bir de peçete aldım, gözyaşlarımı silmek için. kasadaki görevli yine
baliciymişim gibi baktı bana, “paran var mı” der gibi baktı bana,
bana bakmasın artık kimse. al lan paranı der gibi uzattım, para üstü
beklemeden çıktım ama sonra hemen geri dönüp şahsiyetsizce aldım
paranın üstünü. tam çıkacakken fiş almayı unuttuğum aklıma geldi.
dönüp onu da aldım. anasını satayim, bir romantizm de yaşayamadık be.

eve giderken serkan geldi yavaşça yanıma. tek dostum, yoldaşım, üzgün
olduğumu anlayabilen tek insan.

“abi bir şey diycem. pijamanın arkasında delik var, kaide-i muhteremin gözüküyor,
baya bir büyük”

o günden beri evdeyim. bim’e de kapıcıyı yolluyorum.